Collectie: Egon Burike
Meer foto’s uit dit albumDeze foto hoort bij het album Galanteriewinkel Burike.
Bekijk het volledige albumGrote foto voor donateursVoor minimaal €20 per jaar kunt u donateur worden en grote foto’s bekijken.
Word donateur en bekijk grote foto’sInformatie over deze foto / video
- Collectie
- Egon Burike
- Trefwoorden
- galanterie,winkel,burike
Trefwoord voorstellen
Ziet u iets op deze foto dat nog niet bij de trefwoorden staat? Geef één trefwoord of naam door. Na controle voegen wij het eventueel toe.
Auteursrecht
Deze foto mag niet zonder toestemming van de rechthebbende worden gebruikt, gepubliceerd of verspreid.
Beste Henri Jaartsveld,
Uw bericht staat in de verkeerde map, maar hier zal de redactie wel zorg voor dragen. Ook Gerit Buijting hierboven vermeldde het al even. Nu heb ik een vraag aan u. In de jaren ongeveer 1960 was ik regelmatig te vinden in uw ouderlijk huis. Ik had op school een vriendje van Jaartsveld en ja het is een schande: ik ben zijn naam kwijt. Hij zou nu 60 of 61 jaar oud moeten zijn. Wat ik mij nog erg goed herinner is jullie enorm grote zolder, waar wij vaak speelden. Kan het Jaap zijn?
Wat een leuke reactie van Henri Jaartsveld maar zou eigenlijk ook gedupliceerd moeten worden naar een foto in de juiste map Huize Welgelegen.
Ik ben de oudste zoon van de Jaartsveld die op de Ruurlose weg in huis Welgelegen heeft gewoond.Mijn vader was Henri Jaartsveld (1920) samen met Karel Jaartsveld de laatste eigenaren van het aannemersbedrijf jaartsveld. De famile jaartsveld heeft het huis aan de ruurlose weg niet gebouwd, maar gekocht na de geboorte van mijn vader Henri (1920) Daarvoor woonden ze op het terrein van houtzagerij Nahuis, ongeveer waar nu de villa’s staan, schuin rechts achter de stoommachine. Voordat de familie jaarveld het juist aan de Ruurloseweg kocht was het een heren sociteit,Voor dat zij er in trokken is het gebouw vergroot en is de eerste verdieping er tussen gekomen. Volgens mij is het toen niet allen hoger maar ook dieper geworden
Achter de toonbank buiten staat moeder Burike met de kleine Mia (geb. 27.05.1931) op de arm. Met de Kermis werd er altijd een soort tijdelijke etalage voor het huis opgebouwd.
Annie, elders op deze site staat dat het huis eerst in bezit was van Lou Lasonder van ’t Steumpken.
@ Gerrit, Geschiedenis is niet altijd leuk. Als je op zoek bent naar het ene stuit je soms per toeval op het andere. Zo schreef ik elders op deze site over de ontmoeting met de jonge student uit Bieleveld, Burike geheten, die op zoek was naar zijn “roots “. Wij bezochten samen dhr. A., die zijn eigen verhaal vertelde. Niet lang daarna ontving ik per post een brief van Egon Burike die dit verhaal grotendeels weerlegde. Het verhaal speelt vlak na de oorlog midden in de ” Operation Balck Tulip.
Citaat:
Letterlijk uit het Duits vertaald: “Na de bevrijding ( Pasen 1945) werd onze zaak onder leiding van mijn moeder voortgezet. In de herfst van 1945 kwam het Beheers instituut en dat heeft de heer Rozijn als beheerder ingezet. Deze heeft dhr. A als bedrijfsleider aangesteld. Daarna konden wij in het achterhuis blijven wonen. De winkel mochten wij van A niet meer betreden. Begin 1947 heeft het beheers instituut met onmiddellijke ingang de heren Rozijn en A ontslagen en heeft mijn moeder weer als onderneemster ingezet. Als nieuwe beheerder werd boekhoudbureau Bruntink aangesteld. . Tijdens het begin van de werkzaamheden van A en Rozijn waren er grote financiële reserves aanwezig. Wat hiermee gebeurd is kwamen wij nooit te weten. Gedurende de werkzaamheden van de heer A had deze voor zover wij weten een persoonlijk contact met gemeente secretaris van der Riet. en men heeft klaarblijkelijk getracht van ons af te komen. Welke negatieve meldingen in die tijd naar Den Haag gegaan zijn is ons niet bekend. Welke rol de omstreden burgemeester Schoemaker hier gespeeld heeft, die een kort lijntje met Den Haag had, weten wij ook niet. Een grote hulp voor mijn moeder was de heer Eli Mogendorff, die zich dikwijls bij de gemeente voor ons ingezet heeft, als er wat te regelen viel. Mijn vader was geen lid van de NSDAP en daarom ook geen Nazi. Ook wij kinderen waren geen lid van de NS-jeugdorganisatie. Daarentegen waren wij diep geworteld in de R.K. Kerk van Groenlo. Ook de bewering van A. dat mijn vader boeren zou hebben beïnvloed om op Hitler te stemmen is volledige onzin, Een zuiver verzinsel.
De beslissende Rijksdagverkiezing vond plaats in Maart 1933. Hier kregen de Nazi’s 43% van de stemmen en kwamen deze door deelname van een andere partij aan de macht. . Aansluitend werden alle andere partijen ..door middel van een machtigingswet verboden.”……..” Daarom was A. voor de jonge man uit Bieleveld niet het juiste adres. Ik zou een boek kunnen schrijven over alles wat ik in mijn leven meegemaakt heb.Ik heb in Duitsland veel geluk gehad, nadat het beroep van winkelier in Groenlo niet meer realiseerbaar was…… ”
Tot zover enkele citaten uit de brief van Egon Burike.
Het verhaal is natuurlijk nog niet geverifieerd. De brief zou langs de feiten gelegd moeten worden om het verhaal te staven.
Martie , inderdaad stond Lou Lasonder van ’t Steumpken aan de basis van deze villa. Zie het commentaar van Dirk van der Meer in de map “Welgelegen” foto 13.
@ Roy, om het nog even moeilijker te maken het volgende: Op de 20e foto in het album Lievelderstraat staat op een foto van dit pand in 1915 ene Anna Koelemij, dochter van de eigenaar van de wasserij Toon Koelemij, die 4 jaar later op 11 januari 1919 in Goenlo op 22 jarige leeftijd overleed. Een zus van haar, Maria Elisabeth Johanna Koelemij, trouwde 27-11-1917 op 21 jarige leeftijd met Johannes Hendrikus Arink, 31 jaar en rijwielhandelaar van beroep. Zouden zij toen tijdelijk buren zijn geweest? Immers later verhuisden de Koelemij’s naar de Nieuwstraat, pand Heringa. Ik zit één en ander te combineren in verband met de kwestie Burike die in 1947 gedwongen bovenstaand pand moesten afstaan vanwege hun duitse afkomst. Mijn moeder vertelde eens dat daarna buurman Arink na hun vertrek tijdelijk die winkel beheerde.
Nooit geweten dat daar de Lasonders ook aan de basis van een villa stonden.
Zojuist mevrouw Hermien Jaartsveld nog even telefonisch gesproken. Het huis is oorspronkelijk gebouwd door een Lasonder en is omstreeks 1925 gekocht door de oom van Hermien, Er ligt nog een foto bij haar waar achterop geschreven staat wanneer de oom de villa kocht. Ik zal proberen of ik die foto mag scannen voor Scherpinbeeld.
Ik weet niet beter dat Welgelegen door Jaartsveld is gebouwd. Het wegenbouwbedrijf van Jaartsveld is na de cycloon van 1927 van L’voorde naar Groenlo gekomen omdat het bedrijf, dat stond aan de Lievelderweg, zwaar beschadigd is geraakt tijdens de cycloon. De familie Jaartsveld kon het bedrijf opnieuw opbouwen achter de Groeneweg, dit was grond dat hoorde bij de houtzagerij van de familie Nahuis die zoals al genoemd familie was van de familie Jaartsveld. Dit alles is mij zo’n tien jaar geleden door familieleden van Jaartsveld verteld in mijn onderzoek naar het geven van de straatnaam Jaartsveld gelegen achter de Groeneweg.
In de brief van Egon staat dat de kleine jongen op de stoep hijzelf is. Achter de toonbank op de schragen staat zijn moeder Katharina.
rectificatie. Huis Welgelegen is oorspronkelijk gebouwd door de familie Lasonder
Mevrouw Jaartsveld wa een geborene Reirinck, “tante Anna”. Haar broer was de oude Jan Nahuis van de houzagerij.
Het huis Welgelegen is gebouwd door de fam, Jaartsveld, dat was dan vast een broer van de fam. van de Wnterwijkseweg,het waren een Oom en Tante van Mevr. Nahuis, maar hoe?? Welke tak, vraag ik. Groet..
Beste Roy, van mej. Hermien Jaartsveld (Winterswijksweg) heb ik begrepen dat mensen met grotere huizen verplicht Duitse officieren in dienst moesten nemen. De Jaartsvelds van de Winterswijkseweg moesten zelfs hun huis uit en huisden in de keukengedeelten van Welgelegen.
Toevoeging: Jaartsveld van de Winterswijkseweg 20
Bij mijn onderzoek naar de oude wasserij aan de Woerdseweg duikt ook de naam van het Beheers Instituut op. Ze zijn mede-eigenaar in 1947. Wat de reden ervan is, is mij nog onduidelijk. Ik heb wel vernomen dat in de oorlogsperiode (vanaf 1938) ene heer Stokvis de leiding over de wasserij had. Stokvis woonde in bij de familie Jaartsveld en zou nogal pro-Duits zijn. Maar dat heb ik niet bevestigd kunnen krijgen. Of beide voorvallen met elkaar te maken hebben durf ik ook niet te zeggen. Maar misschien kan iemand hier een link in zien.
Op deze foto staan er nog inmaakglazen van de firma “Weck”in de etalage, maar later werden glazen van de firma “Leerdam” gebruikt, die aanmerkelijk goedkoper waren.
mag eventueel je commentaar ook sturen naar ans.lui.ken@hotmail.com
Jawel hoor.
Klaasje kun jij je nog iets herinneren van verhalen van je ouders over die tijd?
Wij zijn toen verhuisd naar de papendijk dat was ,denk ik in 1954
Dat zijn dus enkele jaren Klaasje. Ik neem aan dat jan Mali de voorgevel veranderd heeft.
Vanaf 28-11-1945 tot de afbraak van het voorhuis
Klaasje , wanneer hebben je ouders hier gewoond?
Toen mjin ouders hier woonde was boven links het eerste raam de keuken daarnaast de slaapkamer en de volgende twee ramen waren van de kamer.
We kunnen op z’n minst onze oprechte excuses aanbieden aan de familie Burike.
Volgens gegevens die Dirk van der Meer vond ( zie elders op deze pagina, gemakkelijk te vinden via de zoekfunctie) kwam Herman Burike (geb,1989) op 15 juni 1928 op het adres A67 wonen. In november 1928 kwam de jonge vrouw van Burike ook in Groenlo wonnen . Zij was pas 19 jaar .oud en haar naam was Katharina van Erp (foto waarschijnlijk morgen te zien op Scherpinbeeld). Egon Burike schreef in december 2011 elders op deze site dat de zaak tot 1928 een filiaal was van de firma Gebroeders Hofstedde uit Hengelo O) en verkocht werd aan Herman Burike.
Dan volgt er slechts een zinnetje: “IN SEPTEMBER 1947 ONTEIGENEING DOOR BEHEERSINSTITUUT”
Over dit beheers instituut kunnen jullie alles lezen als je gaat GOOGELEN naar “Operation Black Tulip”.
In april 2912 kwam er een jonge man naar het Stadsmuseum Groenlo op zoek naar zijn “roots”. We wandelden samen naar het oude pand van Mali en hadden vervolgens ook nog een gesprek met Gerrit Arink. Ook had ik nog een telefonisch gesprek met Annie Konings ( nu 93 jaar en woonachtig in de Orangie)( Annie deed in de oorlog verzetswerk, o.a het vervalsen en verspreiden van bonkaarten voor onderduikers), van de voormalige drogisterij Konings aan de Markt. Zij kon alle namen van de familieleden Burike nog opnoemen. Het was volgens Annie een goed gezin. Nooit iets fout gedaan. Ik wil nog een keer met Annie gaan praten om de namen te noteren. In de consternatie van het moment ben ik vergeten de naam van de jongeman te noteren, maar Nico Tijdink denkt dat het waarschijnlijk Manfred Burike uit Bieleveld is. Nu ligt er al sinds 2012 een papieren brief van Egon Burike op mijn bureau, waarin hij uitvoerig vertelt wat de famiile Burike overkwam tijdens de operatie Black Tulip. Ik heb die brief zo lang laten liggen omdat ik er eigenlijk niet zo goed raad mee wist. Hoe moest ik reageren op dat aangrijpende verhaal? Er werden namen van enkele Grollenaren genoemd die de orders van het beheers instituut letterlijk uitvoerden. Maar nu denk ik dat de informatie van Egon te belangrijk is om verloren te laten gaan. De familie zal wel geen materieel eerherstel krijgen maar het lijkt mij van belang dat ook Rijks Duitsers in Groenlo een verschrikkelijk lot ten deel viel.
Een maand geleden, om exact te zijn 16 juli 2015 kreeg ik in een bijlage van een e-mail deze foto toegestuurd door Egon Burike. Egon is geboren in 1930 en hij is dus nu 85 jaar oud.
Deze foto is gemaakt tijdens de Grolse Kermis in 1932. De pilasters links en rechts van de entree, op andere foto’s van dit pand niet zo goed te zien, zijn hier duidelijk zichtbaar. In de etalage zijn duidelijk de inmaakflessen van de firma “Weck” te zien. Buruke had de alleenverkoop van dit merk in Groenlo. Buiten voor de etalage staat een plank op schragen. Misschien werd er ter gelegenheid van de kermis buiten de deur verkocht. Een dame met pothoed met een klein jongetje in matrozenpakje staat naar de koopwaar te kijken. Achter de schraag zit een man met licht overhemd en stropdas en er staat een vrouw met een baby op de arm. Op de stoep zit waarschijnlijk de kleine Egon. Dat ga ik navragen bij Egon nu het nog kan. Links zie ik iets wat lijkt op een stapel stoelen. Drie jaar geleden ontving ik een brief van Egon Burike waarin hij vermeldde wat de familie Burike na de oorlog is overkomen in het kader van de “Operation Black Tulip”.