Meer foto’s uit dit albumDeze foto hoort bij het album Kevelderstraat.
Bekijk het volledige albumGrote foto voor donateursVoor minimaal €20 per jaar kunt u donateur worden en grote foto’s bekijken.
Word donateur en bekijk grote foto’sInformatie over deze foto / video
- Fotocredit
- Collectie : Eduard.M.Smit
- Trefwoorden
- kevelderstraat,1949,winkel,schutten,toren,fiets
Trefwoord voorstellen
Ziet u iets op deze foto dat nog niet bij de trefwoorden staat? Geef één trefwoord of naam door. Na controle voegen wij het eventueel toe.
Auteursrecht
Deze foto mag niet zonder toestemming van de rechthebbende worden gebruikt, gepubliceerd of verspreid.
Vandaag zijn de slavenregisters uit Curacao in het Nationaal Archief online beschikbaar gemaakt. Dat maakt het mogelijk om het spoor verder terug te zoeken van Maria Anthonia Elias. Ik vond drie verschillende eigenaren van haar, dus twee verkoopmomenten. Gegevens van voor 1839 ontbreken echter, dus misschien is ze nog wel vaker gekocht en verkocht.
Zij werd geboren in 1811, de precieze datum ontbreekt in het slavenregister. De naam van haar moeder was Eva. Op 11 oktober 1839 werd zij door Daniel Buijs verkocht aan de weduwe Alette Schotborg-Petitpierre.
Henriette Jeannette de Ruijter van Steveninck, geboren Schotborgh, kocht de slavin “Maria Anthonia Elias (Martina), moeder: Eva” in 1848.
In 1856 werd ze officieel vrijgelaten, maar ze bleef wel in dienst bij de familie. Het gezin van Anthony Willem de Ruyter van Steveninck, kapitein-luitenant ter zee, geboren in 1822 in Middelburg en Henriette Jeanette Schotborgh, geboren 1829 te Curacao en hun twee zonen en drie dochters, vertrok in 1865 naar Nederland. Na een korte tussenstop in Oosterhout (NB) kwam het gezin eind 1865 aan in Groenlo. Ze gingen wonen aan de Kevelderstraat 24. In het bevolkingsregister van de gemeente Groenlo staat dat hun dienstmeid Martina Elias was, geboren 1811 te Curacao.
Hier is het pand van Weevers beter herkenbaar tussen Heijmans en Schutte.
Ata;was inderdat een schuurmiddel;vim.
De reclameuiting ATA op de gevel betrof een schuurmiddel. Bron: http://www.reclamearsenaal.nl/index.php?id=295
Dubbel op sorry.
Inderdaat ;Branden borg ging Ganzenmarkt.latr wonde hij Nieuwstad naast groenteboer Van Druten.;voor Branderburg was het woonhuis van Geerlings uit W;wijk ;;de pachter was ;meende Bennink;zijn dochter is gehuwd met Hilverink eieren aan de Lichtenvoordseweg waar wij voor en naar de oorlog altijd knik eieren gingen halen;pracht mensen..
Volgens mij kwam mevr;Voerman uit Winterswijk ;ze heeft het goed al deze huizen ;Kevelderstaat met een achtertuin tot de Goudsmidstraat;als je bij Voerman achter uit ging kwam je bij de smedrij van Abbink [Goudsmidstraat;vroeger als kinderen gingen wij bij Heijmans het steegje in en kwamen Goudsmidstraat .;gingen wij rechts kwamen wij bij de bank op de mark uit;steegje naast bakker Wissink ;;kende de weg op mijn duipje ook kon je bij Weenink bloemist de grup in en kwam dan Beltrumsestraat.;veel sloot op elkander af in heel Grolle.
Volgens mij kwam mevr;Voerman uit Winterswijk ;ze heeft het goed al deze huizen ;Kevelderstaat met een achtertuin tot de Goudsmidstraat;als je bij Voerman achter uit ging kwam je bij de smedrij van Abbink [Goudsmidstraat;vroeger als kinderen gingen wij bij Heijmans het steegje in en kwamen Goudsmidstraat .;gingen wij rechts kwamen wij bij de bank op de mark uit;steegje naast bakker Wissink ;;kende de weg op mijn duipje ook kon je bij Weenink bloemist de grup in en kwam dan Beltrumsestraat.;veel sloot op elkander af in heel Grolle.
Brandenbarg ging later naar de Ganzenmarkt. Ik sprak afgelopen week mevrouw Voerman, zij was er in 1959 komen wonen. De grote deur links is bij een verbouwing verdwenen. Ze vertelde dat je via die poort dwars door het pand kon rijden naar de achterzijde, waar ook een smederij geweest was. Bij de verbouwing waren ze nog oude kloostermoppen en een waterput tegengekomen.
het 2e pand woonde Brandenburg kruideniertje;op de gevel een teclame bord;spick en span.Later heeft hier Jan Voerman zijn winkel gebouwd;Jan te vroeg overleden.kon er prima mee door eén deur,
Ben benieuwd, er is een aparte omgevingsvergunning voor het wijzigen van een monument nodig. Dit zegt de gemeente hierover:
Op basis van de Monumentenwet 1988 en de Erfgoedverordening 2010 Oost Gelre is het verboden een monument zonder monumentenvergunning te beschadigen, te vernielen, af te breken, te verstoren, te verplaatsen, te herstellen of in enig opzicht te wijzigen. Tot slot is voor het gebruiken of laten gebruiken van een monument op een manier dat het monument wordt ontsierd of in gevaar gebracht, ook een omgevingsvergunning voor het veranderen van een monument nodig.
Deze vergunning is gericht op het behoud van de monumentale waarde van een beschermd bouwwerk. Naast de reguliere toets in het kader van de omgevingsvergunning voor het bouwen wordt er verder speciaal gekeken of de waarde van het monument niet verloren gaat.
Roy, bedankt voor de heldere uitleg voor wat betreft mijn vraag.
Hallo Richard, ik spreek even vanuit mijn eigen gemeentelijke ervaring: de belangrijkste waarden zitten in de gehele constructie, dus niet alleen een vakwerkwand. Je moet zien dat het vakwerkskelet de drager is van het hele pand. Alle gevels waren opgebouwd uit een raamwerk van liggers en staanders en de vakken gevuld met leem, later baksteen. De voorgevel zal in de loop van de tijd zijn aangepast en kreeg in de 19de eeuw de opzet zoals je deze op de oude foto’s ziet. Beneden is ruimte gemaakt voor een winkelpui met luifel, maar boven zitten de oorspronkelijke kozijnen nog in, alleen met nieuwe ruiten. De lelijke stucwerk-afwerking maakt het plaatje niet mooier. Aan de achterzijde is ook uitgebouwd en de gevel dateert wsl uit het begin van de 20ste eeuw. Zijgevels en mogelijk ook binnenmuren dateren nog uit de bouwtijd, waarschijnlijk 17de eeuws. Terugkomend op je vraag Richard, je zult met je verbouwing moeten aantonen waarom je cultuurhistorische waarden aantast en wat je daarvoor terugdoet. Als dat in balans is kun je vergunning krijgen voor het verbouwen.
Roy, even als voorbeeld. Stel ik koop het pand en wil er iets moois opbouwen. Ik garandeer dat deze “vakwerkmuur” blijft staan. Gaat een gemeente mij dan verbieden de rest te slopen?
Als de gemeente haar monumentenzorg-taak goed uitvoert kan het pand niet zomaar gesloopt worden. Het is beschermd vanwege het vakwerk. Ook hier schuilt achter een ogenschijnlijke eenvoudige en ronduit lelijk verbouwde en verminkte voorgevel een (17de eeuws?) vakwerkpand. Over het algemeen stonden de boerderijen met hun wageninrit naar de straat gericht en woonde men achterin, bij de binnentuin. Deze panden bestonden uit één bouwlaag met een hoge kap. Enkele panden zijn groter en hebben een (woon)verdieping, waarna er pas een kap bovenop staat. Voorbeelden zijn Basten Asbeck Nieuwestraat, Arink Mattelierstraat en Hoijtink, Wegdam en Konings Lievelderstraat.
Deze dienstmeid Martina Elias zal in het toen autochtone Groenlo veel opzien gebaard hebben.
Met dienstmeid Martina Elias (hierboven schreef ik onjuist “Marina”) is wat bijzonders aan de hand. Zij komt voor de lijst van “manumissies” (vrijlatingen van slaven) uit 1856: “slavin Maria Antonica Elias alias Martina (Maria Antonia Martina Elias), 45 jaar, dochter van Eva, door A.W. de Ruiter van Steveninck”.
Het viel me al op dat er in het bevolkingsregister alleen een geboortejaar stond, maar dat komt dus omdat Martina als slavin geboren is. Waarschijnlijk in dienst van de Curacaose familie Schotborgh. De Ruyter van Steveninck was met een mevrouw Schotborgh getrouwd. De familie heeft dus deze ex-slavin als dienstmeid mee naar Nederland genomen. En zo kwam ze vervolgens in de Kevelderstraat in Groenlo terecht. Wel een overgang…
Na het overlijden van hun moeder, Lucretia Reiniera Colson Aberson, vallen het huis en tuin aan de Kevelderstraat, tuingrond buiten de Beltrummerpoort, gronden in het Ruurlosebroek etc. en de privé-kerkbanken in de oude Calixtuskerk in de erfenis van de twee zoons, Herman Otto Roelvink (1820) en Jacob Jan Roelvink (1822). Even later vertrekken de beide broers naar New York.
Het huis was toen al verhuurd, in 1851 woont er bijvoorbeeld het gezin van Carel Franck (gepensioneerd kapitein, Bayreuth 1775).
Rond 1860 woont er enige tijd de wijnhandelaar Bloemers uit Doesburg.
De meest illustere bewoner in die tijd is Antony Willem de Ruyter van Steveninck (Middelburg 1832), met zijn vrouw Henriette Jeanette Schotborgh (Curacao 1823) en hun gezin en dienstmeid Marina Elias (Curacao 1811).
De Ruyter van Steveninck was destijds kapitein-luitenant ter zee, en een afstammeling van de beroemde admiraal Michiel de Ruyter. Helaas stamde hij af van een dochter van de admiraal, zodat hij niet de naam De Ruyter droeg. Uit de Staatscourant van 1840 blijkt dat hij toen officieel toestemming heeft gekregen om “De Ruyter” voor zijn achternaam te laten plaatsen.
Op 9 januari 2012 maakte ik een avondwandeling met de dames van sociëteit SOIT langs joods locaties (voormalige oand Heijmasn grolse wanten) . Het poortje aan de zijkant aan de “grub” was open en je kon duidelijk de vakwerkmuur aan de zijkant zien.
Da’s mooi, Erik. Zou de kap ook nog origineel zijn? Misschien zou dendrochronologisch onderzoek iets kunnen zeggen over de ouderdom van het gebruikte hout!
Dirk volgens mij zit dat vakwerk er nog wel in aan de zijkant.
Eigenlijk wel jammer wanneer het pand “Legro” gesloopt zou worden. Door de moderne gevel kan je niet meer zien dat het een eeuwenoude patriciërswoning is. Tweehonderd jaar geleden woonde hier Willem Jacob Roelvink (1780-1842). Notaris te Groenlo, wethouder en gemeentesecretaris van Lichtenvoorde. Getrouwd met Lucretia Reiniera Colson Aberson (1782-1855).
Het echtpaar had 2 inwonende Duitse dienstmeiden, uit Vreden en Schermbeck.
Het pand had de breedste gevel van alle huizen in de Kevelderstraat, een diepe tuin en een schuur (het koetshuis, denk ik) aan de Koningssteeg.
De karakterieke erker die voor de rooilijn uitstak in de Kevelderstaat, en die nog op oude foto’s te zien is, was er toen ook al.
Ik ben benieuwd wat er nog van het oude pand over is. Waarschijnlijk zijn de zijmuren nog vakwerk. Het zou mooi zijn als een bouwhistoricus dit pand eens kon onderzoeken.
27 februari 2012
Distributiekantoor in het pand met de erker
Op maandag 27 februari vertelde Annie Konings, geboren in 1921 het volgende verhaal.
In het begin van de oorlog zat in dit pand van Heijmans het distributiekantoor. Later is dat naar het pand van Maas aan de Markt gegaan.
Ik had eerst op het gemeentehuis gewerkt om stamkaarten te schrijven , maar na een jaartje was dit wel klaar.
Toen kwam Johan Koehorst bij mijn vader vragen of ik op het distributiekantoor wilde komen werken.
Daar werden bonkaarten gedrukt en uitgegeven. Daar werkten o.a. Marietje Koehorst, Johan Koehorst, Wilhelmien Tops en Fientje Kraan. De vader van Fientje werkte op de schoenmakerij van Oosterholt-Wiegerink en zij is later met de architect Cor Staartjes getrouwd.
Het kantoor werd bewaakt door mannen van de N.S.B, die moesten ook de bonnen bewaken en ik wilde daar dus niet werken omdat ik dacht dat het een “fout” kantoor was.
Johan Koehorst wist ons ervan te overtuigen dat als ik daar niet zou gaan werken er een “fout iemand “ uit Winterswijk zou komen werken die lid van de “Partij” was. Dan zouden ze op het kantoor niet verder kunnen gaan met het andere werk, wat ze ook nog deden en zodoende ben ik daar gaan werken.
Er werden valse bonkaarten gemaakt, die iets lichter van kleur waren dan de andere. Fientje maakte met de verfroller die kaarten wat vetter en donkerder zodat ze precies op de andere leken.
Die kaarten kwamen terecht bij de ondergrondse zodat de mensen die ondergedoken waren ook voedsel konden krijgen. Fientje zat aan het loket waar de bonnen uitgereikt werden en ik had een ander loket. De meeste mensen bij ons werkten voor de ondergrondse. ’s Avons nam ik de illegale bonnen vellen mee naar huis en verstopte ze onder de traploper tot de mensen van de ondergrondse kwamen. Mijn broer Wim was ook bij de ondergrondse.
Een familielid van ons, Bertus Konings uit Winterswijk was ook bij de ondergrondse. Die sliep wel eens bij ons en werd op een keer vastgenomen bij ons en gevangen gezet in de Pelikaan waar hij wist te ontsnappen.”
Wordt vervolgd.
In het huis met de erker achter in de straat (Heijmans Grolse Wanten) zat in de eerste jaren van de Tweede Wereldoorlog het distributie (bonnen) kantoor. Informatie volgt nog.
Dus de DDR exporteerde ATA naar Nederland?
Ik zag afgelopen week in Uitzending Gemist, in een of ander woonprogramma, bovenstaande reclameuiting over ATA. Het was een schuur/poetsmiddel dat in de toenmalige DDR werd geproduceerd. In die uitzending werd een verzameling DDR-producten getoond. Doordat je in Uitzending Gemist de film stil kan zetten kon ik dat product uitgebreid bekijken.
Wat ik ook geweldig vond waren de de verhalen (roddels) onder het mom van “sociale geschiedenis” Ja,ja !!!!
Al met al ’n geweldige middag en zeker voor herhaling vatbaar.
Bennard, Marcel en, Andre BEDANKT.
Het was een geweldige middag, maar hopelijk komt er nog een vervolg. We hebben immers het graf van Corbelijn en de bomen op de Woerd nog niet gezien. Halverwege hebben we de route ingekort in goed overleg.
We zijn weer thuis,het was een geweldig mooie middag.Eindelijk kennen we nu de mensen waarvan we alleen de naam maar wisten.Wij dachten dat we Grolle wel kennen ,maar Erik ,en ook Paul , Roy en Nico hebben ons toch op dingen gewezen die je fietsend door Grolle echt niet ziet.Dit is zeker voor herhaling vatbaar ,Bernhard Andre en Marcel BEDANKT.
En dan te weten dat dit nog maar de helft van een fascinerende wandeling was. Bernard, Erik, André, Marcel, Jan (Oostendorp, die zijn huis voor ons openstelde) , jullie allemaal die meededen., bedankt!
De prachtige foto van de Markt in 1929 , op linnen gedrukt door Bernard Bonenkamp,, krijgt een ereplaats in dit huis.
Bernard, achteraf e-zeene was den baike ne hint. Kearl, ’t was geweldig!
Beste Sibbers,
Doar woart dee baike steet mo’j vanmeddag wean.
Ik verspitse mi’j d’r op.
Hoi gerrit,vroeger 62jr geleden liepen wij op klompen,je had lagerklompen en hogeklomen,lagen zat over de vrieé met ne leren band.Zaterdag was de schuurdag Ata er over borstel de bie en schoon,maar wie bunt er nog neet,dan vim er op en langszaam met n,stukje papier invrijven ,en dan op de hakke zetten tot dat ze droog waren en mooi wit .Dan waren het geen wekelijkse klompen maar Zondagse klompen ,ja Gerrit zo ging dat toen.Wij hebben het nu toch over de kruidenier.Erwten verkocht Brandenbarg ook,dee dinge moesten altijd ne nacht in de week,voor arftensoep.Mijn moeder had een weckkettelvan ne 10 liter,varkenspoten staarten ne selderij knolle n,helen tuttie frutte stond achter op de kachel tepruttelen,als het klaar was kwam den kettel op tafel en wij met 8man er omhen ,en maar bunkeren,no denk ik net varkens ,moar zoo ging dat toen.Het was net niet zo slim ,wij hadden er wel een lepel en bord bij.Gerrit dat vermeld ik exstra want anders denk gingen ze er allemoal met n,sleef doar.goat gaon.
Inderdaad Bennie is ATA een schuurmiddel zoals VIM. De volgende uitspraak op het www gevonden: “Ik heb het over ruim 50 jaar geleden. Je had in die tijd ook nog een ander merk schuurpoeder, ATA, die in mijn herinnering in een blauwige vierkante bus met ronde hoeken zat”
Sorry Ans ,Nog niet goed wakker.Ata was dat niet een soort vim schuurmiddel.Ata schuurt de maag heb ik vaak gehoord vroeger.
Ans.ata was dat nie net zo iets als vim Mvg.Was het iiok niet Ata schuurt de maag.
was ATA een poetsmuddel?
het huis met die reclame aan de zijkant daar heeft Brandenbarg zijn kruideniers zaak gehad later heeft hier Voerman gezeten daarnaast had de firma Heijmans hun kantoor en magazijn later heeft piet Legro hier zijn groentezaak gehad nu is het het speelotheek