Meer foto’s uit dit albumDeze foto hoort bij het album Papendijk.
Bekijk het volledige albumGrote foto voor donateursVoor minimaal €20 per jaar kunt u donateur worden en grote foto’s bekijken.
Word donateur en bekijk grote foto’sInformatie over deze foto / video
- Fotocredit
- Foto : Eduard.M.Smit
- Trefwoorden
- Papendijk : Het pakhuis van Firing bij het groene bosje lag de tuin van Neures Pondes. Het grote huis links is Huize Grol de vroegere burgermeesterswoning aan de Ruurloseweg
Trefwoord voorstellen
Ziet u iets op deze foto dat nog niet bij de trefwoorden staat? Geef één trefwoord of naam door. Na controle voegen wij het eventueel toe.
Auteursrecht
Deze foto mag niet zonder toestemming van de rechthebbende worden gebruikt, gepubliceerd of verspreid.
W.Wij waren kinderen en konden de naam Oldenkotte amper uitspreken.Dus Kotje.
Hallo Loes; mooie anekdote. Was het nu “Kotje” of Kötjen”?
En zo was het pricies.
Als wij als kinderen [Kotje] tegenkwamen volgende altijd het ritueel: hij pakte je hand.
Hier hes ne daalder gao naor de markt,koop die ne koo koop die ’n kalf dan krigs du nog ne kleinen kiesseman to.En dan kwam er ’n spuug pruimtabak in je hand.
Als je zo even snuffelt op de sib kom je toch echt leuke oude verhalen tegen;De lompen broeders hielden allen van een borrel; pruim tabak,sigaret ,of een sigaar.en toch zijn ze oud geworden [witten sies [hr Hoeben]meende 95 jaar,Deze meneer Hoebe heb ik noch in 1989 gesproken bij een van de mooiste zaken van Winterswijk,Molenveldhoeve;er kwam s;avonds een bus binnen van het bejaardenhuis uit Grolle,prachtig hoe ik daar vele mensen van kende en de avond kon niet stuk,ik ga na hr Hoeben ;dikke sigaar aan ;mooi in het pak en zeg;meneer Hoeben wat wis drinken;do mie moar ne borrel,toen zeg hij; kenst doe mie en woar bust doe van en noemde mijn naam;och joa ne echten Grolsen;ik heb hem er noch wel een paar bij gebracht en als
je dan ziet hoe oude mensen van een borrel genieten;pracht gezicht.een paar sigeren heb ik hem noch mee gedaan en ik zie hem nu noch glunderen.
Hallo die Rudy,ben je aleens door deze straal getroffen want je verteld het zo echt;manneke pis is er niets bij met zijn slap straaltje.Mvg
Ja Oldekotje heb ik gekend uit mijn jeugdjaren.
Oldekotje was een geweldenaar in het ver spugen van bruin sap gefabriceerd uit pruimtabak en speeksel.
Een kwade Oldekotje kon wel 3meter ver spugen en miste nooit zijn doel.
Willy Putman is niet als priester gewijd hij werkt wel in het kerkelijkwerk ik meen dat hij getrouwd is
de zoon van Rein Putman heette Willy
Ter orientatië: het pakhuis is vervangen door 3 vrijstaande huizen, tussendoor ga je nu hier links de Mondragonstraat in, richting de school: Waarschijnlijk is de speelplaats van deze Deken van Damschool voormalig pakhisgrond.
Deze Nerus Pondes,is geen Grollenaar,volgens mij een eier fabrikant uit L;voorde,zijn broer hete bernard,hele bekende familie in L;voorde,hoe kan het dat dit zijn bezit was,wel weet ik nog goed dat Rein en Dies er dit huis hebben gebouwd,ze hadden een zoon,ans is hij geen priester geworden?jij moet het weten ,harrie luiken zijn vrouw is ook een heuskess.
De tuin op de foto was niet van neures pondes maar van Rein putman en Dies Heuskes die hebben daar een van deeerste Boogaarts woningen in groenlo gebouwd
Sorry Anton Firink.
Als dit pakhuis zou kunnen spreken.hier kwamen alle lompen, ijzer ,vellen, handelaars hun handel af leveren.willem oldekotte, bijnaam kotjen,willem hoebe,bn witten sies,jan te broeke,bn poepert,willem de bolsewiek,bn kistenkereltje ,jan bulten,bn armtje enzv enzv.de chef van dit pakhuis was bernard hulzink,nadien johan firink.
Ans,begin je nu al met de schoonmaak,vroeger deden ze het voor de pasen,maar je heb gelijk klaar is klaar.Ik weet nog goed dat vroeger voor de pasen alles zijn beurt moest hebben,spik en span ,groene zeep,emmer kalk van Frank ;alles ging noar boeten het was net ne verhuizing.Meestal n; nieuwpak en schone en kloar wai,j weer voar het hele joar ,aij tenminste neet op de knee velen,want dan hai,j de poppen an het dansen.Moar door wisten ze vr;ogger ook wal road met ,meken ze zoo ne korte bokse van.
In mijn jeugdjaren kwam ik weleens bij drukkerij Lohuis. Het kwam voor dat Firing met een kar bij de drukkerij stond om vellen papier/karton op te laden. Het papier bestond uit misdrukken. Afbeeldingen van ‘Bolletje’ en ‘Nuts’ (Lohuis drukte ook voor de Monocon) die sierden in vele kleuren de vellen. “Ga jij met Firing mee Piet?, dan kan hij het in z’n pakhuis wegen en je het geld meegeven” vroeg Lohuis mij.
Met Firing op de kar naar het pakhuis waar het gewogen werd op een platte weegschaal met kilo-gewichten. Natuurlijk woog Firing het in zijn voordeel! Op een oud bureau dat tegen de rechtermuur stond schreef hij op een stukje papier het gewicht van het gewogen papier en het geldbedrag. In het pakhuis stonk het naar vodden en rottend vlees. Met twee gulden op zak keerde ik terug naar Lohuis, de kortste route nemend tegenover Friling het pad op. Langs de arbeiderswoningen aan de rechterkant, links een lange hoge haag, richting achterom het huis van van Uum. Naast het huis van Uum was een groot hok gebouwd met tralies ervoor. Achter de tralies liepen twee Herdershonden. Ik wist zodra de honden iemand aan hoorden komen deze wild luidkeels blaffend tegen de tralies zouden springen.
Wat ik altijd deed was sluipend bij van Uum achter de zwarthoutenhokken, die naar teer roken, richting stad lopen.
zijn naam was Willem Oldenkotte en hij was lompenkoopman maar alle kinderen kenden hem als Oldenkotje. Hij was een kindervriend in de goede zin van het woord. Hij had een magische aantrekkingskracht op kinderen. Er is een foto waarop hij staat geleund tegen het pand Terhoeven (we zeiden Troevn) omringd door een groepje kinderen. Zelf was ik een van die kinderen die Oldenkotje ongelooflijk leuk vond.
Zo trok er in die jaren in de buurtschap Zwolle nog een man rond die Kissekeeltje (kistenkereltje) genoemd werd. Die trok met zijn handel rond in de buurtschappen. Als kinderen hem zagen aankomen riepen ze uit de verte “kissekeeltje, kissekeerltje” en sloegen dan ijlings op de vlucht uit angst.
Er liep in de jaren 50 een man met een kruiwagen door de stad. De kruiwagen van hout had geen zijpanelen, wel een houten wiel met ijzeren band. De man droeg een hoogopgetrokken corduroybroek met bretels over een geruit hemd. Hij zag er erg onverzorgd uit. Bij Firing zag ik hem ook wel eens. Als kind was ik bang van deze man die mij weleens goedbedoeld aansprak, maar door zijn verschijning stootte het mij af. “Oldekotje, zo heet die meneer Piet” zei mijn moeder tegen me. Langs de Ruurloseweg zag ik hem ook vaak lopen. Zijn er nog foto’s of andere bijzonderheden over deze man bekend?